«فرش ایرانی»؛ نماد فرهنگ و هنر ایرانی

در سال‌های اخیر شاهد فیلم‌های اپیزودیك گوناگونی در جهان بوده‌ایم كه با یك ایده كلی و  واحد، نمایشگر نوع نگاه و تلقی سازندگان خود از آن بوده‌اند.

 با این وصف دور از انتظار نیست اگر وسوسه چنین مسئله‌ای را در سینمای ایران شاهد باشیم، حتی  وقتی نخستین‌ تجربه در این زمینه، قصه‌های كیش نه به لحاظ هنری سرانجام قابل قبولی داشت و نه در اكران سرنوشت خوبی به دست آورد.

 سرانجام هم اختلاف سلیقه‌ها باعث تكه‌تكه شدن فیلم و اكران عمومی دو فیلم خنثی شد كه مهجور هم ماند.

اما فرش ایرانی لااقل از این جنبه‌ها سرنوشت دیگر گونه‌ای به دست آورده است، این بار نیز تفاوت‌های محسوسی در اعتبار نام‌ها و كم و كیف فیلم‌ها مشاهده می‌شود، اما این مسئله اتفاقا جذابیت اصلی كار را رقم می‌زند و نكته مهم در حرفه‌ای‌گری گردانندگان این پروژه است كه هم تعدد بیشتری از فیلمسازان بنام را بكار گرفته‌اند و هم اینكه به دور از حواشی كم اهمیت، به سلامت فیلم را تا زمان اكران عمومی حفظ می‌كنند.

برای مطالعه کل متن روی ادامه مطلب کلیک کنید